مادرم...

روزت مبارک

دکتر محمود احمدي‌نژاد با 24 ميليون و 527 هزار راي رئيس جمهوري اسلامي ايران شد

یعنی مقدسات ما سادات اینقدر بی ارزش شد که این حرامیان اینگونه بر آن چنگ بزنند؟

حالا که در حال نوشتن این مطلب هستم بی اختیار اشک در چشمانم جمع شد، دست خودم نیست!

گذشته از طرفداری ها و جانبداری ها از کاندیدای مورد نظر...

ولی جناب آقای میر حسین:

این رسمش نیست!

بازی کردن با احساسات و مقدسات مردم با چه هدفی؟ رسیدن به قدرت؟

با همان هدف دو دوره ی گذشته که بزرگترین حامیتان سر مردم را گول مالید؟

« سلام بر سه سید فاطمی! خمینی و خامنه ای خاتمی »

یادتان هست؟ که چطور مردم گول امثال سید ضیا الدین طباطبایی ها را خوردند؟

سیدی تنها به رنگ سبز نیست!! 
                                        هیچ دانی سبزی سادات چیست؟!
سبز یعنی عاشق مولا شدن
                                        پشت درب حیدری، زهرا شدن
سبز یعنی عشق تا شور و بلا
                                        با حسین فاطمه در کربلا
سبز یعنی ساقی و مست هدف
                                        همچو عباس آن یل شاه نجف
طالب سبزم، نه آن سبز ریا!
                                        سبز هم بازیچه شد، مهدی بیا!

برای دیدن ادامه ی تصاویر در قسمت ادامه ی مطلب کلیک کنید 

تو پیروز خواهی شد.

                             ای مرد روزهای سخت...

تو پیروز  خواهی شد،

                                 بدون هیچ دسیسه ای!

تو پیروز خواهی شد،

                                        بی هیچ تقلبی..!

تو پیروزی،

                             بدون آنکه دیگران را تخریب کنی!

به تو ایمان دارم،

                                  به تو ، و توانستنت...

تو حتی اگر رای هم نیاوری،

                                         باز هم پیروزی...

تو اگر قدرت را ندانند هم،

                                               باز برنده ای...

 سهراب کسی که برای من مثل هیچکس نیست...

او که در شعر هایش چیز هایی دید که دیگران ندیده بودند، حرفهایی زد که دیگران نشنیده بودند..

او که از وقتی شناختمش قسمت زیادی از دنیای کوچک من را فرا گرفت..

او که از وقتی آثارش را خواندم، شعر هایم رنگ دیگری گرفت

به تو مدیونم...

دلم برایش تنگ شده،کاش کمی زود تر به دنیا می آمدم تا میتوانستم ببینمش..

کاش آن موقع بودم تا میفهمیدمش،

کاش. کاش . کاش....

کاش؟!

چقدر در دنیای کوچک من کاش وجود دارد...

کاش سهراب نمیرفت به این زودی ها                     دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

I am thankful for the husband who snores all night, because that means he is healthy and alive at home asleep with me

____________

خدا را شكر كه دختر نوجوانم هميشه از شستن ظرفها شاكي است.اين يعني او در خانه است و در خيابانها پرسه نمي زند.

I am thankful for my teenage daughter who is complaining about doing dishes, because that means she is at home not on the street

____________

خدا را شكر كه ماليات مي پردازم اين يعني شغل و در آمدي دارم و بيكار نيستم.

I am thankful for the taxes that I pay, because it means that I am employed.

___________

  خدا را شكر كه لباسهايم كمي برايم تنگ شده اند. اين يعني غذاي كافي براي خوردن دارم.

I am thankful for the clothes that a fit a little too snag, because it means I have enough to eat

____________

خدا را شكر كه در پايان روز از خستگي از پا مي افتم.اين يعني توان سخت كار كردن را دارم.

I am thankful for weariness and aching muscles at the end of the day, because it means I have been capable of working hard

____________

  خدا را شكر كه بايد زمين را بشويم و پنجره ها را تميز كنم.اين يعني من خانه اي دارم.

 

I am thankful for a floor that needs mopping and windows that need cleaning, because it means I have a home

___________

خدا را شكر كه در جائي دور جاي پارك پيدا كردم.اين يعني هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبيلي براي سوار شدن.

 

I am thankful for the parking spot I find at the far end of the parking lot, because it means I am capable of walking and that I have been blessed with transportation

____________

 خدا را شكر كه سرو صداي همسايه ها را مي شنوم. اين يعني من توانائي شنيدن دارم.

I am thankful for the noise I have to bear from neighbors, because it means that I can hear

____________

خدا را شكر كه اين همه شستني و اتو كردني دارم. اين يعني من لباس براي پوشيدن دارم.

I am thankful for the pile of laundry and ironing, because it means I have clothes to wear

___________

خدا را شكر كه هر روز صبح بايد با زنگ ساعت بيدار شوم. اين يعني من هنوز زنده ام.

I am thankful for the alarm that goes off in the early morning house, because it means that I am alive

____________

خدا را شكر كه گاهي اوقات بيمار مي شوم. اين يعني بياد آورم كه اغلب اوقات سالم هستم.

I am thankful for being sick once in a while, because it reminds me that I am healthy most of the time

____________

خدا را شكر كه خريد هداياي سال نو جيبم را خالي مي كند. اين يعني عزيزاني دارم كه مي توانم برايشان هديه بخرم.

I am thankful for the becoming broke on shopping for new year , because it means I have beloved ones to buy gifts for them

عید می آید اما من که عید ندارم، می پرسی چرا؟

خودت علت را میدانی! تو خودت علتی!

تو اگر بودی شاید عید را میدیدم، اما تو نیستی،و من چقدر از عید بی تو بدم می آید.

امسال من به خانه نخواهم رفت ، امسال لباس نو نخواهم خرید ، امسال لباس نو نخواهم پوشید ،

امسال بدون تو آغاز میشود ، من امسال را دوست ندارم ، مثل سالهای گذشته

ظرفیتم تمام شده ، دیگر خسته ام

تو را باید در کجا جستجو کنم؟ آیا اشک ریختن کافیست؟

اگر کافی بود ،پس من با یک اقیانوس اشک چرا نیافتمت؟

اشکهای من را همه دیدند، منهای تو

 تو اشکهای مرا ندیدی!

آیا شعر گفتن کافیست؟ صد ها بیت نثارت کردم،اما

 شعرهایم را نشنیدی...

آیا باید فریاد میزدم؟ آیا از این بلند تر؟

تنها خداست که میبیند ، تنها خداست که میشنود

تقلای مرا برای یافتن تو،

 اشک های مرا برای عشق تو ،

 شعرهای مر ا برای چشم تو...

 تنها خداست که میداند...

امروز واسم روز خوبی بود

حتما اگه شما یه سری به خاطرات گذشتتون ،توی کتابای فارسی ابتدایی بزنید،حتما شاعر شعر "صد دانه یاقوت و باز باران با ترانه و... رو بخاطر میارید

بله مصطفی رحماندوست امروز مهمان دانشگاه ما بود، یه جلسه خیلی زیبا  که واقعا منو به همون دوران کودکی برگردوند.

ابتدای همایش سالن تقریبا نیمه پر بود که من قرآن خوندم،ولی رفته رفته سالن پر شد و خیلی از دانشجو ها سر پا بودن.

استاد رحماندوست شعر هاشو خوند از شعر کودک گفت،از سختیاش،از قصه نویسی واسه بچه ها،

از کودکی خودش،از خاطراتش و...

تو آخر جلسه یکی از خانوم های دانشجو و سه تا از آقایون شعرشونو خوندن

منم سومین نفر بودم که شعرمو خوندم، یه ترانه ی اجتماعی ۳۲ بیتی که خودم خیلی دوسش دارم

اول با این جمله شروع کردم که :

"شعر گفتن آسان است، اما شعر را که نمیشود خورد! پس نان بپز"

بعد شعرمو خوندم،وقتی تموم شد همه ی سالن تشویقم کردم،کلی ذوق زده شدم

استاد رحماندوست و اساتید حاضر هم خیلی تشکر کردن.

تو انتهای جلسه به کسایی که شعر خوندن و کسایی که زحمت کشیدن لوح یادبود اهدا شد،که منم لوح خودمو گرفتم

در آخر هم از آقای رحماندوست تجلیل شد و هدیه ای ناقابل به رسم یاد بود به ایشون اهدا شد

تو چند روز آینده عکسا و فیلمهای این جلسه رو هم در وبسایت قرار میدم