سهراب کسی که برای من مثل هیچکس نیست...

او که در شعر هایش چیز هایی دید که دیگران ندیده بودند، حرفهایی زد که دیگران نشنیده بودند..

او که از وقتی شناختمش قسمت زیادی از دنیای کوچک من را فرا گرفت..

او که از وقتی آثارش را خواندم، شعر هایم رنگ دیگری گرفت

به تو مدیونم...

دلم برایش تنگ شده،کاش کمی زود تر به دنیا می آمدم تا میتوانستم ببینمش..

کاش آن موقع بودم تا میفهمیدمش،

کاش، کاش ،کاش....

کاش؟!

چقدر در دنیای کوچک من کاش وجود دارد...

کاش سهراب نمیرفت به این زودی ها                     دل پر از صحبت این شاعر کاشانی بود

شما درباره مرگ و لحظه‌ي جان دادن و... چه مي دانيد؟

 - آيا تا کنون به لحظه اي که عزائيل به سراغتان مي آيد، انديشيده ايد؟

- آيا تا بحال بالاي سر کسي که در حال جان دادن است، بوده‌ايد؟

- اصلا فکر مي‌کنيد عزرائيل چه جور موجودي است؟

نه! کامتان تلخ نشود؛ لطفا Back نزنيد؛ در اين چند خط نه مطلب ترسناک هست و نه حرفهاي دوست نداشتني و اعصاب خورد کن.

به سوالهاي بالا فکر کرديد؟ حالا مي خواهم تمام تصورهاي شما را نسبت به مردن؛ عزرائيل و آن دمِ آخر عوض کنم...

بزرگي مي فرمودند من اصلا از مرگ نمي ترسم چون مرگ، رفتن از اين اتاق به اتاق کناري است.

مي دانيد که عزرائيل هم يک فرشته است، ولي اشتباه نکنيد چه کسي گفته او فرشته‌ي عذاب است؟! نه! اصلا! حضرت عزرائيل فرشته و بنده‌اي از بندگان خداست که هر وقت خداوند دستور فرمايد دست من و شما را مي گيرد و از اين اتاق به اتاق بغلي مي برد، البته دست روحمان را.

آيا تا کنون به لحظه اي که عزائيل به سراغتان مي آيد انديشيده ايد؟

اصلا فکر مي کنيد عزرائيل چه جور موجودي است؟

اما حالا با اين حرفها نبايد از اين سوي بام افتاد که خوب! پس بي خيال، مرگ هم که چيزي نبوده و... نه! بايد به عرضتان برسانم که آن «اتاق بغلي» را خودتان بايد بسازيد البته نه فکر کنيد تنهاي نتها نه! هستند کساني که کمکتان کنند فقط شما بخواهيد که آبادش کنيد، آنوقت زمين و زمان و... به خدمتتان خواهند آمد.

باعرض ادب و احترام

 اين روزگار براي ما روزگار غريبيه. يعني چي؟ الان ميگم. شايد حرف دل شما هم باشه...

هر سايت يا وبلاگي رو که مي بيني، يه سر نخي از غير انسانيت داره. عکسهاي جديد از زهره، عکسهاي خفن، عکس    دخترهاي ايروني، عکس دوربين مخفي، عکس فلان، عکس کوفت، عکس درد، عکس زهرمار، رپ تهران، رپ شيراز، رپ مشهد، رپ تبريز، تنهاترين پسر دنيا، تنهاترين دختر دنيا، پسرک سياه، دخترک بد، مامان بي تربيت، عکس و جوک و اس ام اس و کثافت، بچه هاي باحال، جايي براي دخترا و پسرا... ولي خيلي کم پيدا ميشه يه وبلاگي که نوشته باشه خدايا دوست دارم، فلان امام، فلان معصوم، فلان اهل بيت، دوست دارم... چرا؟ مگه ما کي هستيم؟  استغفرالله، ائمه رو زير سوال مي بريم، دين و مذهب رو قبول نداريم، قرآن که همه ش دروغه، خدا هم که نيست... اين شد زندگي؟

من بعضي وقتا به قصد وارد اين جور وبلاگها ميشم و اين يه پاراگراف رو مي نويسم:

 وقتي نوزادي به دنيا مياد توي گوشش اذان ميگن و وقتي انساني از دنيا ميره براش نماز مي خونن. زندگي همينه... فرصت کوتاهي بين اذان تا نماز! ما کجاي کاريم؟ ما داريم چيکار ميکنيم؟ کدوم سمت ميريم.

خداوندا! نان تو ميخورم و فرمان از شيطان ميبرم. مرا ببخش!

دیروز شیطان را دیدم.در حوالی میدان بساطش را پهن کرده بود،فریب می فروخت.مردم دورش جمع شده بودند،هیاهو می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند.

توی بساطش همه چیز بود:غرور،حرص،دروغ و خیانت،جاه طلبی،.......... .هرکس چیزی می خرید و در ازایش چیزی می داد.

بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی ها پاره ای از روحشان را.بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی ها آزادگی شان را.شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد.

حالم را بهم می زد.دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.انگار ذهنم را خواند.موذیانه خندید و گفت:من کاری با کسی ندارم،فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم.نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد.

می بینی!

آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.جوابش را ندادم.آن وقت سرش را نزدیک تر آورد و گفت:البته تو با این ها فرق می کنی.تو زیرکی و مومن.زیرکی و ایمان،آدم را نجات می دهد.این ها ساده اند و گرسنه.به جای هر چیزی فریب می خورند.

از شیطان بدم می آمد اما حرف هایش شیرین بود.گذاشتم که حرف بزندو او هی گفت و گفت و گفت...ساعت ها کنار بساطش نشستم تا این که چشمم به جعبه عبادت افتاد که لا به لای چیزهای دیگر بود.دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

با خود گفتم:بگذار یک بار هم شده کسی چیزی ار شیطان بدزدد.بگذار یک بار هم او فریب بخورد.به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم اما توی آن چیزی جز غرور نبود.جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی اطاق ریخت.فریب خورده بود،فریب...

دستم را روی قلبم گذاشتم،نبود!فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.تمام راه را دویدم.تمام راه لعنتش کردم.تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه نامردش را بگیرم.عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.

به میدان رسیدم اما شیطان نبود.آن وقت نسشتم و های های گریه کردم.

اشک هایم که تمام شد بلند شدم.بلند شدم که بی دلی ام را با خود ببرم که صدایی شنیدم،صدای قلبم را.و همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم،به شکرانه قلبی که پیدا شده بود.

بازهم آمده ام ...باز هم آمده ام با دستانی که رو به سوی خداست و قلبی که لبریز شوق دیدار تو و خداست و چشمانی که از ندیدنت غرق اشک و لبانی که یک دم از خواندن نامت باز نمی ایستند و با سینه ای دلتنگ از غم دوری توست....

آری باز آمده ام ؛ گر چه می دانم ...خود می دانم که از بی آبرویی نزدت باز هم نباید دل به پاسخی از سویت بندم لیک مولا نمی توانم ، هر گز نمی توانم از دستان پر مهرت چشم بپوشم .هر دم در این امیدم که مرا با رحمت بی انتهایت بخشایی و دلم را تنها مگذاری و پاسخش را دهی ...

دیگر هیچ ندارم ، هیچ .جز همین قلبی که از عشق تو می سوزد مولایم آن نیز تقدیم تو باد . همان بِه که بمیرم ولی بی تو بودن را نه....تحمل این درد بر من بسیار سنگین است، زجری که تا آخر عمر از یاد نخواهم برد همین است .که من حاضر باشم جانم را فدایت سازم لیکن نپذیری آن را مولایم...نپذیری قلبی را که لبریز عشقت و سوزان از غم ندیدنت است.نپذیری پستی چو مرا که هر لحظه در امید آن روزم که تو بیایی و نجاتم دهی از این تنهایی جان گداز ...

مولایم ، اگر قرار است این بی تو بودن و انتظار را تحمل کنم صحبتی نیست اما نکند در وقت ظهورت نیز از روسیاهی نزدت مرا به جمع یارانت راهم ندهی ...نکند آنجا نیز مجبور باشم بی تو بودن را تحمل کنم ...نه....دیگر آنجا مرا تابی نیست ....مرا ببخشای مولایم

 با دلی شکسته اما امید به دیدار یار بسته...

دعایم کن مولا گرچه من لایق هیچ چیز نیستم

در بیکران جاده ی   تنهایی و در انتظاری طولانی پیش می روم...

با دلی شکسته و قلبی ویران اما امید به دیدار یار بسته...

پیش می روم...گرچه خسته ام و بسیار دلشکسته...لیک انتظاری که در پی اش تو باشی را با جان و دل می طلبم...

می طلبم روزی را که اولین طلوعش تو باشی و پایان انتظارم...

می طلبم آن جمعه را که ذکر «أنا المهدی»تو عالم را فراگیرد و دیگر هیچ نباشد جز عدل و خوبی تو...

جز سایه ی مهرتو بر سر بی پناهان ...

جز دست نوازشت بر دلهای شکسته ی منتظران...

می طلبم تو را ...ای تنها امید دل من...

بیا مولا...

دل ،شکسته ام بی تو از این جمعه های تکراری...از ناله های بی قراری...از اشک و گریه و زاری....

بیا مولایم....

بیا دیگر ...مگذار این جمعه هم بی ظهور تو در خود بسوزم...

دلتنگی ای دیرینه امّا گرچه تکراری سوزناک و دلگیر ، سراسر وجودم را فراگرفته...

توان سخن گفتن ندارم

دلم تنگ است،

اما نوشتن اینها چه فایده ای دارد

تو که خود می بینی

تو که خود می بینی از سوز عشقت چه می کشم

تو که خود می بینی مرگ را هر لحظه پیش چشم خود نظاره گرم

از مرگم هراسی نیست ؛

سخت این است که عاشقی حاضر باشد جان دهد برای تو ...

اما قابلش ندانی

فریاد از این دلتنگی و بی تابی دل...فریاد

دیگر باید دیوانگیم به کجا راه یابد تا شاهد آن لحظه باشم؟

از سختی و زجر و ناله و زاری و... شکوه ای ندارم ؛ سالهاست که خو کرده ام با اینها؛

سخت این است که پاسخ دهی و من لایق شنیدن پاسخت نباشم ...

مولای من...

جانم فدایت ؛

عصر جمعه است، دلم گرفته بدتر از هر لحظه ی دیگر

نمی دانم دیگر از چه و از کجا بگویم...

بهتر است چون همیشه سکوت را پیشه سازم...

چرا که در این دنیا حتی با فریاد زدن هم کسی درنخواهد یافت عاشق دیوانه ای چون مرا...

می سپارمت به او ؛ و دل و جان خود را به دست تو و عشقت ...