عید می آید اما من که عید ندارم، می پرسی چرا؟

خودت علت را میدانی! تو خودت علتی!

تو اگر بودی شاید عید را میدیدم، اما تو نیستی،و من چقدر از عید بی تو بدم می آید..

امسال لباس نو نخواهم خرید ، امسال لباس نو نخواهم پوشید ،

امسال بدون تو آغاز میشود ، من امسال را دوست ندارم ، مثل سالهای گذشته

ظرفیتم تمام شده ، دیگر خسته ام!

تو را باید در کجا جستجو کنم؟ آیا اشک ریختن کافیست؟

اگر کافی بود ،پس من با یک اقیانوس اشک چرا نیافتمت؟

اشکهای من را همه دیدند، منهای تو

 تو اشکهای مرا ندیدی!

آیا شعر گفتن کافیست؟ صد ها بیت نثارت کردم،اما

 شعرهایم را نشنیدی...

آیا باید فریاد میزدم؟ آیا از این بلند تر؟

تنها خداست که میبیند ، تنها خداست که میشنود..

تقلای مرا برای یافتن تو،

 اشک های مرا برای عشق تو ،

 شعرهای مر ا برای چشم تو...

                                            تنها خداست که میداند...

پول میتونه سرگرمی رو بخره اما نه شادی رو.

Money can buy an amusement, but not happiness

پول میتونه رختخواب رو بخره اما نه خواب رو.

Money can buy a bed, but not sleep

پول میتونه غذا رو بخره اما نه اشتها رو.

Money can buy a food, but not appetite

پول میتونه دارو رو بخره اما نه سلامتی رو.

Money can buy a medicine, but not health

پول میتونه وسیله آرایش بخره اما نه زیبایی رو.

Money can buy cosmetic, but not beauty

پول میتونه خدمتکار بخره اما نه دوست رو.

Money can buy a servant, but not friend

پول میتونه پست(مقام)رو بخره اما نه بزرگی رو.

Money can buy a position, but not greatness

پول میتونه نوکری رو بخره اما نه وفاداری رو.

Money can buy a service, but not loyalty

پول میتونه قدرت رو بخره اما نه اعتبار رو.

Money can buy a power,but not authority

شما اگر  سری به خاطرات گذشته تان ،در کتاب های فارسی ابتدایی بزنید،حتما شاعر شعر "صد دانه یاقوت و باز باران با ترانه و... را بخاطر خواهید آورد.

بله مصطفی رحماندوست امروز مهمان دانشگاه ما بود، همایش بسیار  دلنشین و صمیمی با نام ( سمفونی دانه های یاقوت ) که واقعا بنده و سایر دانشجویان حاضر در مراسم را به همان دوران کودکی برد.

ابتدای همایش سالن تقریبا نیمه پر بود.اما با شروع همایش که با قرآئت قرآن بنده همراه بود،

رفته رفته ظرفیت سالن تکمیل شد و بسیاری از دانشجویان ایستاده نظاره گر برنامه بودند.

استاد رحماندوست به شعر خوانی پرداخت. از شعر کودک سخن گفت،از سختی هایش،از قصه نویسی برای کودکان ،از کودکی خودشان،از خاطراتشان و...

سپس نوبت شعر خوانی دانشجویان دانشگاه قم رسید که یکی از خواهران دانشجو و سه نفر از برادران  شعرخوانی کردند.

بنده آخرین شاعر بودم . شعر بنده یک شعر اجتماعی در فالب مثنوی البته با زبان ترانه بود که علاقه زیادی به این شعر داشتم.

و شعر خودم را با این جمله شروع کردم :

"شعر گفتن آسان است، اما شعر را که نمیشود خورد! پس نان بپز"بعد از اتمام ،

شعر بنده مورد لطف دانشجویان  قرار گرفت، استاد رحماندوست و اساتید حاضر هم خیلی تشکر کردند.که از ایشون همه ی دانشجویان عزیز ان تشکر می کنم.

در انتهای همایش از کسانی که شعرخوانی کردند و همچنین کسانی که در برگزاری مراسم تلاش کردند قدر دانی و لوح یادبود اهدا شد،

که بنده هم از این لطف دوستان انجن ادبی دانشگاه قم بی نصیب نبودم.

در آخر هم از استاد رحماندوست تجلیل شد و هدیه ای ناقابل به رسم یاد بود به ایشان اهدا شد.

تصاویری از همایش سمفونی دانه های یاقوت با حضور استاد مصطفی رحماندوست،که توسط انجمن ادبی دانشگاه قم برگزرا شد: